To co zrobił tak zwany Staruch było przekroczeniem granic. Pokrótce dla niezorientowanych. W dniu meczu umarł Jan Wejchert, jeden z właścicieli ITI i tym samym Legii. Cały dzień nie było wiadomo, czy będzie minuta ciszy, czy nie. Wiadomo czym to groziło jeżeli taka byłaby ogłoszona. Ostatecznie – z tego co mi wiadomo, hardcorowcy mogą przedstawiać jakieś inne wizje, ale ja w tym nie siedzę, mówię co wiem od znajomych – ustalono, że jeżeli do minuty ciszy dojdzie zostanie ona uszanowana. Wielki szef kibolstwa spod znaku żyletki postanowił jednak wysłać swój mały prywatny message i wspiął się na to śmieszne gniazdo i zaczął od płomiennego wystąpienia o tym, jak bardzo nienawidzi ITI, po czym zaintonował przyśpiewkę „Jeszcze jeden”. Przekaz całkowicie jasny – chodziło o schorowanego drugiego właściciela ITI i Legii – Mariusza Waltera. Nazwanie tego co zrobił wiochą czy żenadą nie oddaje istoty sprawy. To było po ludzku ohydne. Niegodne człowieka, którego wszyscy kibole przedstawiają jako ultra inteligentnego studenta kulturoznawstwa. Nieuszanowanie czyjejś śmierci, zszarganie jej, a wszystko ze świętem wszystkich świętych i dniem zadusznym w tle. To było po prostu barbarzyństwo. Przekroczenie pewnych grac. Podobnie jak ukazujące się w tygodniu plakaty przedstawiające Ostrowskiego jako pedofila.

Starucha więc z gniazda ściągnęła ochrona, swoją drogą chłopak trzymał się krat i swojego podestu – który czynił z niego na Legii półboga dla tego tłumu bezmyślnie powtarzających wykrzykiwane przez niego bluźnierstwa (Hamas) – jak poseł stołka. Chwile to trwało, Mięciel w tym czasie strzelił ledwo przez kogokolwiek zauważoną bramkę, w końcu go wywieźli poza stadion na komisariat. Żyletka trochę pobuczała, poskandowała ITI spierdalaj, idzie rak nieborak (Walter ma nowotwór) i kilka idiotycznych hasełek, wyrwała trzy krzesełka, po czym się zawinęła i wyszła. W sumie bardzo dobrze, bo konkretna awantura z ochroną i wkroczenie na stadion prewencji pogłębiłoby i tak napiętą do granic możliwości skalę żenady, ale w sumie reakcja w porównaniu z napinką dość nikła. Najbardziej żałośni i śmieszni w tym wszystkim byli napinacze z krytej, którzy zdzierali sobie gardła skandując bluźnierstwa, niemal wychodzili ze skóry, bo nienawiść ich tak rozpierała, gdyby tylko mogli to by się na tę ochronę rzucili. Ach jacy oni byliby dzielni, jak oni by walczyli, jakimi oni są chuliganami i twardzielami. A jednak siedzą na krytej i ostatecznie na tej krytej zostali. W ich przypadku reakcja w porównaniu do napinki jest zupełnie zerowa. I też dobrze. Nie piszę tego po to, by pokazać, że kibole Legii dali sobie zgarnąć przywódcę i nie zareagowali. Zupełnie nie. Chcę tylko pokazać ile w tym napinki. Prężenia muskułów.

W tym wszystkim klub też zachowuje się idiotycznie. Mają europejskie ambicje, rzecznik prasowy rozdaje żółte kartki, jeżeli dziennikarz bez usprawiedliwienia nie pojawi się na jakimś meczu, a nie są w stanie nawet tak zorganizować bramek, by każdy mógł wejść na czas na mecz. Wejście dla pracy zatarasowane całkowicie, gdyż przez tą samą bramkę wpuszczane są grupy zorganizowane, karnety nieimienne i zaproszenia. Od kilku meczów przyjście 45 minut przed pierwszym gwizdkiem nie gwarantuje, że zobaczysz początek spotkania. Wszystko dlatego, że klub rozdaje na lewo i prawo zaproszenia (nawet w dniu meczu; spróbuj dostać akredytację w dniu meczu!), by na tę jedną trybunkę przyszedł ktokolwiek poza napinaczami, którzy na sztandarach mają walkę z ITI, policja, Polonią ,kimkolwiek innym, a wszystko to profanują ohydnym wykonaniem jednej z najpiękniejszych polskich piosenek – Snu o Warszawie. Tak więc dziennikarze tłoczą się z wycieczkami zakładowymi, kibice tłoczą się z kibicami, a kordon ochrony sobie stoi i jara szlugi. W ogóle po akcji ze Staruchem poczuli się tak mocni, że postanowili zmasakrować kierowcę karetki…. A co! Bo się patrzył! Mentalność dokładnie taka sama, jak ci na trybunach. Żenada!

I dla kogo budowany jest nowy stadion? Jeżeli ma być atmosfera taka jak w sobotę to nie wróżę wielkiego sukcesu. Kibice i ITI zmienili stadion Legii i w ogóle ten klub w teren działań wojennych. W partyzantkę, a na Łazienkowskiej zaraz będzie jak w Afganistanie (metafora kibiców). Nie chcę tu roztrząsać czyja to wina, kto zaczął, kto ma rację, a kto nie. Myślę, że nawet sami kibole już nie wiedzą o co chodzi, o klubie nie wspominając. Prawda jest bowiem taka, że ITI zabrał się za sprawę kibiców z gracją słonia w składzie porcelany, a ci odpowiedzieli w jedyny sobie znany sposób: chamstwem i agresją. To, co jednak stało się wczoraj ze zszarganiem śmierci Wejcherta przekracza wszelkie granice. Postaram się namówić kogoś ze strony kibiców, by przedstawił ich rację. Jestem naprawdę ciekawy, jak to wszystko usprawiedliwiają.

I nie ma co się czarować pustymi w obecnej sytuacji sloganami, że trzeba się wziąć za gruntowna reformę polskiego futbolu, że trzeba się wziąć za szkolenie młodzieży, by na Euro 2012 uniknąć kompromitacji. Nie tędy droga. W obecnej chwili jest na to za późno. Byśmy się dobrze zrozumieli – są to działania absolutnie nieodzowne i trzeba takie systemowe reformy przeprowadzać. I to jak najszybciej, ale na Euro z ich owoców nie skorzystamy.

Widzę zatem jedną tylko drogę – nie chcę oglądać ładnej piłki. Nie chcę, by nowy selekcjoner – kimkolwiek by nie był, mam nadzieję, że jednak ludzie z PZPN pójdą po rozum do głowy i zatrudnią zagranicznego trenera z nazwiskiem – uczył naszych piłkarzy koronkowych wymian, nie chcę, by uczył ich tego, że w piłce chodzi o kontrolę nad przestrzenią. Nie

chcę, by nasi atakując czynili boisko wielkim, a broniąc się robili je jak najmniejszym (Rinus Michels o futbolu totalnym). Nie damy radę z tym materiałem ludzkim tego zrobić. Musimy być realistami. Pokolenia Mariuszów Lewandowskich tego nie nauczymy. Podobnie zresztą jak pokolenia Kamilów Grosickich i Patryków Małeckich. Oni mają niestety problemy z abecadłem, a to są studia. I to podyplomowe.

Dlatego chcę oglądać brzydki – nawet ultradefensywny – futbol. Brzydki, ale skuteczny. To jedyna droga, by na Euro awansować z grupy, być może nawet doczłapać się do półfinałów. Nie mam wątpliwości, że mistrzostw w takim stylu nie wygramy – chociaż przykład Grecji Rehhagela działa na wyobraźnię – ale przynajmniej nie będzie kompromitacji.

Do zajęcia takiego stanowiska zainspirowała mnie fenomenalna książka Johnatana Wilsona – „Inverting the Pyramid”, czyli „A History of Football Tactics”. Wilson pokazuje kilka zespołów, które stosując dość prymitywne metody doszły do sukcesów. Sukcesów ponad miarę.

Estudiantes La Plata z przełomu lat 60 i 70. To do dziś synonim hasła – zwycięstwo za wszelką cenę – w argentyńskim, ale chyba nawet nie tylko, futbolu. Juan Ramon Veron wspomina, że trener, który poprowadził ich do trzech z rzędu Copa Libertadores – Osvaldo Zubeldia pojawił się w klubie miesiąc przed startem rozgrywek. Najpierw poszedł na trening pierwszej drużyny, następnie trzeciej. Z pierwszego zespołu zachował tylko czterech piłkarzy, resztę wziął z rezerw. Zubeldia bazował przede wszystkim na ciężkiej, niemalże katorżniczej pracy. Coś, co wcześniej w Argentynie było niemalże niespotykane. Jednym z jego piłkarzy był Carlos Bilardo (w 1986 roku poprowadził Argentynę do mistrzostwa świata), który wspomina, że całe tygodnie spędzali na ćwiczeniu rożnych, wolnych, wyrzutów z autu, wznowień gry przez bramkarza itd. Mieli wypracowane po kilkanaście wariantów każdej z tych zagrywek.

Zubeldia ustawił zespół 4-3-3 i nauczył piłkarzy Estudiantes agresywnej pułapki ofsajdowej. Jego obrońcy poruszali się jakby byli połączeni niewidzialną liną. Do tego dołożył morderczy pressing, który wówczas nie był – jak to ma miejsce dziś – oczywistością.

Pressing i pułapka ofsajdowa nie były jednak wszystkim. Nie te elemetyny czyniły ich wyjątkowymi, ale raczej fakt, iż – jak ujmuje to Wilson – byli „ultradefensywnym-destruktywnym-gryzącym” zespołem. Legenda mówi, że Bilardo na boisko wnosił nawet pinezki, by wbijać je w ciała przeciwników. Piłkarze Estudiantes kopali rywali, symulowali faule, a gdy sędzia nie patrzył szturchali i bili. Zubeldia na odprawach opowiadał swoim piłkarzom wszystko o rywalach. O ich życiu prywatnym, słabościach, plotkach jakie

krążą w środowisku, charakterach i nawykach. Jeden z dziennikarzy – Presta – na łamach książki Wilsona opowiada jak Estudiantes grali przeciwko Independiente. Jeden z piłkarzy Independiente przypadkowo zabił podczas polowania swojego przyjaciela. Gdy tylko któryś z piłkarzy

Estudiantes znajdował się w jego pobliżu szeptał – morderca. Obrońca Racingu – Roberto Perfumo – dostał w meczu z Estudiantes czerwoną kartkę za kopnięcie Bilardo w brzuch. Jak się później okazało Bilardo cały czas prowokował go mówiąc o torbieli jaką żona Perfumo kilka dni wcześniej operacyjnie sobie usunęła.

To wtedy powstało określenie anti-futbol na grę Estudiantes. Tylko co z tego, skoro zespół Zubeldii odnosił sukcesy? Jako pierwszy w historii argentyńskiej piłki klub spoza Buenos Aires zdobył mistrzostwo W 1967 roku. Trzy Puchary Wyzwolicieli w 68, 69 i 70. Gdy dochodziło do konfrontacji z Europejczykami – najczęściej przy okazji meczów o Puchar

Interkontynentalny – mieszkańcy Starego Kontynentu byli zszokowani ich brutalnością, zaangażowaniem i walką. Szczególnie mecze z Manchester United przypominały sceny z krwawego horroru.

Oczywiście wszystko kiedyś dobiega końca. W pewnym momencie przeciwnicy nauczyli się grać przeciwko Estudiandes. Trzy Copa Libertdores robią jednak wrażenie, prawda?

Na Euro 2012 niezależnie od tego, kto zostanie selekcjonerem – mam nadzieję, że jednak ludzie z PZPN pójdą po rozum do głowy i zatrudnią zagranicznego trenera z nazwiskiem – chcę więc widzieć agresję i waleczność Estudiantes. Należy pamiętać jednak, że Zubeldia miał w tym zespole kilku piłkarzy z prawdziwego zdarzenia. Przede wszystkim Verona, który kreował grę. Można sobie jednak radzić i bez kreatywnych piłkarzy. Przykład Watfordu z lat 80.

Graham Taylor przejął Watford (prezesem był Elton John) w czwartej lidze. Gdy szkoleniowiec podpisywał pięcioletni kontrakt, w 1977 roku ekscentryczny prezes powiedział, że misją trenera są…europejskie puchary. No i słowo ciałem się stało. Co roku awans, a w 1982 roku jako beniaminek Watford zdobył wicemistrzostwo Anglii! Wyprzedził ich tylko Liverpool.

I znowu mamy w przypadku Watfordu niebywały pressing – Taylor wymagał od swoich piłkarzy, by atakowali zawodnika z piłką, niezależnie od tego w jakim miejscu boiska się znajdowali. Jeżeli prawy obrońca stał pod własnym polem karnym, ale miał futbolówkę przy nodze, w meczu z Watfordem mógł być pewien, że za chwilę zostanie zaatakowany. Druga rzeczą charakteryzującą Watford – później w ich ślady poszedł jeszcze Wimbledon, także z pewnymi sukcesami – były długie podania. I pisząc długie, mam na myśli te naprawdę dłuuuuuuugie. Taylor chciał, by jego zawodnicy zachowywali się tak – jak inni zachowują się przegrywając 0:1 w ostatniej minucie meczu – czyli wszyscy biegają, a piłka tylko lata im nad głowami.

Watford – przeciwnie niż Estudiantes – cały czas atakował. Non-stop. Bardzo prymitywnie, ale bardzo skutecznie. Ich znakiem rozpoznawczym stały się mecze z wieloma golami, ale niekoniecznie stojące na wysokim poziomie – 4:4 i 5:4 z Evertonem. Dwa zwycięstwa po 5:3 z Notts County, zwycięstwo 8:0 z Sunderlandem, porażka 1:6 z Norwich i 3:7 z Nottingham Forest. W Ostatnich trzech meczach sezonu 1984/85 Watford pokonał Tottenham i Manchester United po 5:1, by przegrać 3:4 z Liverpoolem w ostatniej kolejce. Anglicy zaczęli ich styl nazywać bang-bang football, ale to działało. Pomiędzy 82 a 87 rokiem, kiedy Taylor odszedł do Aston Villi nie zakończyli sezonu niżej niż na 12 pozycji w tabeli. Klub, o którym kilka lat wcześniej nie słyszał nikt!

System mniej jest tu ważny, ponieważ bardziej liczył się ruch piłkarzy. Taylor ustawiał zespół 4-4-2, ale jako, że Watford cały czas atakował i naciskał, rywale – chcąc nie chcąc – cofali się i zagęszczali obronę. Dlatego momentami system Watfordu przypominał nawet słynną brasilianę – 4-2-4. Ale gra Watfordu nie miała z Brazylią nic wspólnego. Przechwyt i długa piłka do napastników. Najlepiej za plecy obrońców.

Jeżeli zwrócimy uwagę na fakt, że nasi piłkarze i tak nie umieją wymienić trzech podań z rzędu, to łątwiej będzie nam zaakaceptować, że nagle zaczną grać długą piłką. Piłkarze Watfordu w czasie jednego meczu posyłali – przeciętnie – 156 piłek, które lądowały w okolicach pola karnego rywala. 156 takich podań w czasie meczu!  Oczywiście Taylor doskonale zdawał sobie sprawę z tego, jak bardzo ograniczony jest jego system i pomysł na grę. Wiedział, że w Europie nie ma żadnych szans. W momencie gdy jego zespół trafiał na drużynę, która umiała grać piłką, która umiała radzić sobie z pressingiem, która rozsądnie się broniła, a swoje akcje budowała po ziemi, Watford tracił swoje atuty. Nie mniej jednak z czwartej ligi do wicemistrzostwa Anglii w pięć lat robi wrażenie, prawda?

Proponuje korzystać zarówno z pomysłów Zubeldii, jak i Taylora. Wprowadzić pewne nasze innowacje nowego selekcjonera kimkolwiek by nie był – mam nadzieję, że jednak ludzie z PZPN pójdą po rozum do głowy i zatrudnią zagranicznego trenera z nazwiskiem. Wiem, że to co proponuję jest tak naprawdę krokiem wstecz! Wiem to! Czasem jednak trzeba zrobić krok wstecz, by kolejne dwa wykonać naprzód! Dzięki temu prymitywnemu systemowi jest autentyczna szansa, że awansujemy z grupy. Mamy dwa i pół roku, by stworzyć taki zespół. W tym samym jednak czasie trzeba by szkolenie młodych odbywało się w totalnym zaprzeczeniu do tego, co się miałoby dziać w pierwszej reprezentacji. Niech młodzi w tym czasie uczą się przede wszystkim uniwersalności – bo to jest przyszłość futbolu. Niech w akademiach młodzieżowych, które mam nadzieję po tym jak oburzeni kibice obalą PZPN zaczną wyrastać jak po deszczu, młodzi piłkarze grają tak tylko nowocześnie i przede wszystkim ładnie jak tylko się da! Bo ja nienawidzę brzydkiej piłki!

Podczas ostatniego zebrania zarządu PZPN na kapitalny pomysł w swej prostocie wpadł specjalista od kapitalnych pomysłów – Kazimierz Greń. Otóż według pana Grenia wszyscy kandydaci na selekcjonera reprezentacji Polski powinni zgłosić się do związku, a następnie zaprezentować swoją wizję prowadzenia drużyny narodowej temu znakomitemu gronu. I tak na występy gościnne można by zaprosić na przykład Avrama Granta, albo Luiza Felipe Scolariego.
Szkoda, że kapitalny pomysł pana Grenia został niestety storpedowany. Oczywiście nie ma takiej siły na świecie, która zmusiłaby jakiegokolwiek poważnego i szanowanego trenera do jakichś wystąpień przed panami pokroju Wacha, Grenia, czy innych z zarządu. Naprawdę szkoda. Widzę oczami wyobraźni, jak po zadaniu wielu niesamowicie ważnych pytań, Greń zarządza drugą część konkursu. – A teraz panie Scolari może pan zaśpiewa nam jakąś piosenkę, albo może jakiś wierszyk zadeklamuje. Dlaczego pan tak dziwnie się patrzy? Część artystyczna jest szalenie istotna. Później przejdziemy do egzaminu z wuefu.

Wybór szkoleniowca tymczasowego ma sens. Tylko jednak pod jednym warunkiem – ten czas nie zostanie zmarnowany po to, by i tak ostatecznie prezes wskazał na jakiegoś swojego kolegę, lub innego krewnego. Ten czas, który zyskaliśmy dzięki nominacji Majewskiego na dwa mecze, trzeba wykorzystać tylko i wyłącznie po to, by wybrać najlepszego z możliwych kandydatów – najlepiej zagranicznego szkoleniowca z nazwiskiem.
Wiadomo jednak, że nie ma co się łudzić, iż tacy sami będą się zgłaszać do PZPN, wysyłać swoje życiorysy i listy motywacyjne. Bez przesady. Stanowisko selekcjonera gospodarza Euro 2012 jest owszem bardzo atrakcyjne, ale nie ma co liczyć na oferty przysyłane do PZPN, trzeba samemu poszukać trenera. Problem w tym, że do tego zadania oddelegowana została dwójka Grzegorz Lato, Antoni Piechniczek. Proszę mi powiedzieć w jakim języku oni się dogadają z jakimkolwiek szkoleniowcem? Nawet, by rozmawiać ze Smudą trzeba chociaż znać podstawy niemieckiego…
Cała nadzieja w Andrzeju Placzyńskim. Szansa na selekcjonera z zagranicy pojawi się tylko wówczas jeżeli szef Sportfive uzna, że jest mu taki trener na Euro potrzebny. To jedyna osoba w związku, która może coś takiego załatwić. Także panie Andrzeju, proszę się dobrze zastanowić.

http://testwawrzyna.wordpress.com/2009/09/11/jak-w-starozytnym-rzymie/

Wiem, że nie ma szans na zagranicznego selekcjonera. Już Lato z Piechniczkiem i innymi nie dopuszczą, by mieć znowu z kimkolwiek problem, by musieć się z jakimś przybłędą użera. Poza tym,  kasę przeznaczoną na tłumacza można przecież na luzie wydać na flaszkę… albo kilka nawet. To może się okazać argumentem koronnym. Szkoda, bo wydaje mi się, że nie ma w tej chwili żadnego  Polsce trenera, który kwalifikowałby się na posadę selekcjonera.  Najbliżej mi do Macieja Skorży, ale szczerze mówiąc myślę, że w jego przypadku jest jeszcze trochę za wcześnie. Za mało wiem o Piotrze Nowaku, ale też to chyba nie jest jeszcze ten rozmiar kapelusza. Smuda? Zupełnie nie widzę tego, żeby ten naturszczyk miał się zająć budowaniem drużyny na Euro 2012. Majewski? Wolę to przemilczeć. Skandalem dla mnie jest sam fakt, że jego nazwisko się pojawia w spekulacjach. Janas? Już miał kadrę, dziękujemy. Engel? To samo. Kasperczak? Być może on powinien dostać szansę, z drugiej strony potrzebny jest podobno ktoś młody, a to niemal rówieśnik Beenhakkera. Urban, Tarasiewicz? Jak tak dalej pójdzie to zgłosi się Andrzej Lesiak… albo i sam Piechniczek.

Sami spójrzcie na te nazwiska – na kolana nie rzucają. Naprawdę uważam, że tylko ktoś z zagranicy, znający się na na nowoczesnej piłce, umiejący poustawiać zespół taktycznie – bo lepszych piłkarzy mieć nie będziemy, więc tutaj i w dotarciu do głów zawodników jest klucz do sukcesu – może zostać selekcjonerem. Moim absolutnym faworytem jest… Slaven Bilić. Szkopuł w tym, że Chorwacja ma cały czas szanse na baraże i wyjazd do Afryki. Z drugiej strony po mistrzostwach jest niemal pewne, że Bilić będzie wolny. PZPN musiałby stanąć w szranki z kilkoma klubami Premiership, by wygrać wyścig o podpis Bilica. Slaven jako zagorzały anglofil, też raczej skłaniałby się pewnie ku pracy w Anglii. Polska będzie jednak gospodarzem Euro 2012, awans na turniej ma zapewniony. Nasza oferta też nie jest taka do niczego.

Bilić jest pewnie nie do wyjęcia (ale byłoby naprawdę super). Ale ilu dobrych trenerów jest do wzięcia? Jurguen Klinsmann, Roberto Mancini. Właśnie z Romy odszedł Luciano Spalletti, z CSKA Moskwa dopiero co wyrzucili Zico. Facet, który pracował w Uzbekistanie (wygrał z Bunyodkorem ligę i puchar) miałby nie zechcieć za dobre pieniądze pracować w Polsce? Wydaje mi się, że „biały Pele” pokazałby jeszcze kilka sztuczek Brożkowi i spółce. Bez pracy są cały czas Jean Tigana czy Luis Fernandez. Naprawdę na rynku jest ich kilku do wzięcia.

Tak naprawdę jednak najbliżej – oprócz oczywiście Bilica – jest mi do… innego Holendra. Serio! Powinniśmy kontynuować holenderską myśl szkoleniową. Większość piłkarzy wie już na czym polega ten system, trzymajmy się tego. Dlaczego nie?Do wzięcia jest Ruud Gullit na przykład.

A dla wszystkich wiernych czytelników – viva slovenija, która okazała sie dviga slovenija. I ch…

W każdym razie, mimo że jestem na zgrupowaniu, musiałem napisać kawałek o Lidze Mistrzów. Zacząłem zagłębiać się w zarobki piłkarzy – potrzebne mi to było do jakiegoś tam wątku. No i czytam o tym, szukam. Cristiano Ronaldo 13 milionów rocznie, Messi negocjuje podwyżkę i zaraz dostanie pewnie 11 milionów itd, itd, itd.

Drogi czytelniku przeczytanie tego króciutkiego wpisu zajęło ci około 25 sekund. Przynajmniej tyle mi zajęło, a zakładam jednak, że wszyscy czytamy w podobnym tempie. W tym czasie, drogi czytelniku, Frank Lampard zarobił 25 euro i jakieś 50 centów. Że posłużę się cytatem z klasyka, czyli mojego chyba ulubionego bloga – Supergiganta – i ich fenomenalnego „Fruwając pod koszem” (wróć!!!!) – ciekawe prawda?

A tu stronka, która to liczy:

http://www.salary-money.com/frank-lampard-salary-euro-632000.php

Wiadomością dnia, dla mnie,jest ogłoszenie przez Leo Beenhakkera kadry na Irlandię Płn. i Słowenię. Naprawdę nie chce mi się wierzyć, że nie znalazło się w niej miejsce dla Sławomira Peszki (lub jak mówi docent Łuszczyna piłkarza pepeszki). Zamiast niego Leo wolał powołać Łobodzińskiego… Piłkarza, który ostatni dobry mecz zagrał… no właśnie. Kiedy? Zawodnika, który właściwie nigdy nie zagrał w reprezentacji takiego spotkania, o którym całkowicie jednoznacznie można powiedzieć, że było dobre…

Tymczasem Peszko znajduje się naprawdę w świetnej formie. Siedem meczów w tym sezonie, pięć bramek. Trafiał w ogóle w pięciu spotkaniach z rzędu. Nawet nie chodzi o te gole tylko. Raczej generalnie o styl, w jakim grał. Szarpał, dryblował, uciekał po tym skrzydle obrońcom. Zgodzę się, że nie jest wielkim technikiem, nie ma jakiegoś porażającego zasobu zwodów i sztuczek, ale cholera jaki on jest szybki… I to mu wystarczało żeby błyszczeć na tle tej naszej smutnej ligi, ale także pozwoliło strzelić dwa gole w europejskich pucharach. Co takiego w sobie ma Łobodziński?

Nie twierdzę, że Peszko to zbawienie reprezentacji. Brakujące ogniwo. Wiem doskonale, że dyskusja dotyczy tylko i wyłącznie piłkarza na ławkę. Nie ma takiego, który byłby w stanie posadzić na niej Kubę Błaszczykowskiego, a samemu zająć jego miejsce. Ale reprezentacja to taka drużyna, gdzie na ławce powinni siedzieć piłkarze, któzy z niej wchodząc zarazem jej nie osłabiają… A Peszko w obecnej formie byłby właśnie takim wzmocnieniem.

Wiem, że Peszko miał szansę przekonać do sebie Leo, że był w RPA i generalnie raczej tam zawiódł. Z drugiej strony zawiedli wszyscy. To była jedna wielka padlina. Wątpię, by to akurat decydowało. Więc co? Osławiony poziom międzyanrodowy? Dla mnie facet, który stzrela dwa gole w europejskich pucharach jest jednak bliżej poziomu miedzyanrodowego, niż facet, któy odpada z Levadią Tallin, a w drugim meczu wchodzi tylko na ostatni kwadrans z ławki.

Kuszczaka tak nie chwalą
Edvin van der Sar będzie pauzował przez najbliższe osiem tygodni. Holender złamał palec i kość w dłoni, podczas bronienia karnych w finale Opel Cup – przeciwko Bayernowi Monachium. Czy to szansa dla Tomasza Kuszczaka, czy jednak ostateczne jego upokorzenie? Większość brytyjskich mediów uważa bowiem, że Van der Sara zastąpi Ben Foster, a Polak będzie tylko rezerwowym.
Najpoważniejsze gazety – chociażby „The Guardian” – nawet nie zastanwiają się, kto może zastąpić Holendra, tylko oświadczają, że będzie to 26-letni Anglik.
W tym samym tonie specjalnie dla „Dziennika” wypowiada się zajmujący się na co dzień Manchesterem United, dziennikarz gazety „Manchester Evening News”, James Robson. – Jestem przekonany, że przez te osiem tygodni w bramce United stanie Foster. Już w zeszłym sezonie, to on przejął od Kuszczaka rolę rezerwowego. Decydujące jest jednak coś zupełnie innego: Ferguson chwalił go przy kilku już okazjach. Wyraźnie nazwał go przyszłością nie tylko United, ale w ogóle całej Angli. Tymczasem nie przypominam sobie takiej sytuacji, by Ferguson mówił jakoś jednoznacznie pozytywnie o Kuszczaku.
Faktycznie menedżer Czerwonych Diabłów niejednokrotnie wyrażał się o rywalu Kuszczaka w samych superlatywach. Chociaż teraz, przy okazji kontuzji Van der Sara, Szkot na żadnej konferencji prasowej , w żadnym wywiadzie, jednoznacznie nie stwierdził, że to Foster wejdzie teraz między słupki. – To prawda – potwierdza Robson. – Ze strony menedżera nie padła żadna jdeklaracja, że to Ben będzie numerem jeden. Teoretycznie sprawa jest w dalszym ciągu otwarta i wszystko w rękach Kuszczaka. Mimo to nie zmieniam swojego zdania. Foster będzie bronił.
Anglia ciepri na niedobór bramkarzy od dobrych kilku lat. Tak naprawdę ostatnim golkiperem światowej klasy był David Seaman. A i tak miał chyba więcej przeciwników, niż zwolenników. W każdym młodym Angliku, który więcej niż tylko poprawnie złapie piłkę, wyspiarze dostrzegają zbawcę. Wystarczy przypomnieć sobie sytuację z niegdysiejszym rywalem Jerzego Dudka w Liverpoolu. Chris Kirkland zaliczył kilka niezłych interwencji i całe Wyspy oszalały na punkcie człowieka ze szkła (nazywano go tak, ponieważ ile razy rzucił się na murawę, wstawał z jakimś urazem). Głośno mówiono, że to przyszły bramkarz numer jeden w reprezentacji. Tymczasem Kirkland dziś ma już 28 lat, gra w Wigan Athletic, a w jego statystykach widnieje tylko jeden mecz w reprezentacji.
Teraz na tapecie znalazł się Foster. Tymczasem Anglik też na razie nie dokonał niczego wielkiego. Ostatnio głośno było o nim, ponieważ w towarzyskim spotkaniu z reprezentacją ligi Malezji popełnił koszmarny błąd, kiedy to nie był w stanie przyjąć podanej do niego piłki, która przeleciała mu pod stopą. Owszem miał też kilka niezłych występów. Był bohaterem finału Carling Cup, kiedy to zapewnił United triumf dobrze broniąc w serii jedenastek. – To prawda, że Foster na razie niczego wielkiego nie pokazał – przyznaje Robson. – Tak zupełnie szczerze mówiąc, to nawet nie widzieliśmy zbyt wielu jego występów, a już na pewno nie takich, które kazałyby właśnie w nim widzieć zbawcę reprezentacji Anglii. Cały ten szum wokół niego pochodzi od nikogo innego tylko Fergusona. To on cały czas opowiada jakim wspaniałym bramkarzem jest Ben. To Sir Aleks cały czas powtarza, że on ma wielką przyszłość przed sobą. Nawet jak o niego nie pytamy, to Ferguson często sprowadza rozmowę na jego temat, by powiedzieć kilka komplementów na jego temat. Wszystko po to, by Ben czuł się doceniony i szczęśliwy – mówi Robson, po czym chwilę milczy i dodaje. – Tak naprawdę jednak to czasem za Fergusonem trudno nadążyć. Nie tak dawno temu jego ulubieńcem był napastnik Fraizer Campbell. Cały czas słyszeliśmy jaki wielki ten chłopak ma potencjał. I co? Latem sprzedał go do Sunderlandu…
Kuszczak nie cieszy się wielką estymą wśród fachowców piszących o Manchesterze. – Nigdy nikt z nas, nie upatrywał w nim następcy Van der Sara – otwarcie przyznaje Robson. – Gdy dostawał szansę to zazwyczaj był bardzo spięty, brakowało mu pewności siebie, słabo wychodził do dośrodkowań. To jest cholernie trudno robota być bramkarzem w United. Każda twoja interwncja, a tych masz w meczu zazwyczaj bardzo mało, musi być na najwyższym światowym poziomie. Inaczej nigduy się tu nie przebijesz.
Sam Polak wielokrotnie powtarzał, że nie chce odchodzić z United, i zgodziłby się na transfer, tylko w przypadku gdyby Ferguson bardzo wyraźnie mu powiedział, że nie widzi dla niego miejsca. Tak się dotychczas nie sało. – Teraz w obliczu kontuzji Van der Sara Tomasz na pewno nie dostanie zgody na odejście. Byłem przekonany, że zostanie sprzedany i dziwiłem się, że nie odszedł. Teraz Ferguson będzie potrzebował zmiennika dla Fostera. Przynajmniej do zimy Kuszczak więc zostanie na Old Trafford – kończy Robson.

Ale najlepsze jest to, że Zibi w swoim felietonie…rymuje. Oto pierwszy akapit:

Siedzę sobie w Rzymie i wnuki niańczę. Na pływalni z Mateuszem i Julią byłem. Mistrzostw świata w pływaniu oczywiście obejrzeć sobie nie odmówiłem. Pawła Korzeniowskiego w finale dopingowałem. I wywalczenia srebra mu pogratulowałem. A rano w golfa z pięcioletnim brzdącem sobie pograłem. W tenisa, a jakże, też z nim poodbijałem.

Rany boskie! NORWID, MICKIEWICZ I SŁOWACKI w jednym. Co za finezja, co za rym, co za przenośnie, co to za gówno?

Myślicie, że Boniek naprawdę napisał taki felieton? Myślicie, że usiadł i sobie pomyślał – ah, zrobię coś nowego. Napiszę rymowany felieton o wakacjach, a żeby było śmieszniej pojadę takimi rymami częstochowskimi jakich świat nie widział. Jestem dziwnie przekonany o tym, że jak Zibi zobaczył, to co „napisał”, to był najpierw w ciężkim szoku, a później się solidnie wkurzył.

No chyba, że się mylę i to jednak faktycznie Boniek przysłał do redkacji. Wtedy… czapki z głów. To jest naprawdę rewolcuja w prasie sportowej.